III SA/Kr 245/15 - Wyrok

Data orzeczenia | 2015-06-11
Data wpływu | 2015-03-02
Sąd | Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Sędziowie

Dorota Dąbek /sprawozdawca/
Janusz Bociąga
Maria Zawadzka /przewodniczący/

Symbol z opisem

645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601_644 oraz od 646-652
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)

Hasła tematyczne | Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane | II GSK 2861/15
Skarżony organ | Rada Miasta
Treść wyniku | stwierdzono nieważność uchwały w zaskarżonej części

Powołane przepisy

Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; Art. 3 par. 1, art. 147 par. 1, art. 152; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2014 nr 0 poz 1647; Art. 1 par.2; Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
Dz.U. 2013 nr 0 poz 594; Art. 91 ust. 1, ust. 4, art. 93 ust. 1, art. 94 ust. 1; Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
Dz.U. 2007 nr 226 poz 1675; Art. 22 ust.2; Ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 100 poz 908; Par. 32 ust. 1, par. 39 ust. 1, par. 143; Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483; Art. 2, art. 32 ust. 1, ust. 2, art. 87 ust. 2, art. 94;  Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 1996 nr 25 poz 113; Art. 22 ust. 2; Ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej.

Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na paragraf 2 uchwały oraz paragraf 1 ust. 1 pkt 2, 3, 4 załącznika do uchwały, paragraf 1 ust. 2 załącznika do uchwały oraz paragraf 1 ust. 3 załącznika do uchwały w zakresie słów: "łącznie spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2 - 4 oraz" uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 24 września 2014r. nr CXVI/1828/14 w przedmiocie szczegółowych zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokości stypendiów sportowych Miasta Krakowa, w tym stypendiów olimpijskich, dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym stwierdza nieważność paragrafu 2 uchwały oraz paragrafu 1 ust. 1 pkt 2, 3, 4 załącznika do uchwały, paragrafu 1 ust. 2 załącznika do uchwały oraz paragrafu 1 ust. 3 załącznika do uchwały w zakresie słów: "łącznie spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2 - 4 oraz" zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 24 września 2014r., nr CXVI/1828/14

Uzasadnienie
wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 czerwca 2015r.

W dniu 24 września 2014r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr CXVI/1828/14 w sprawie szczegółowych zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokości stypendiów sportowych Miasta Krakowa, w tym stypendiów olimpijskich, dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594 z późn. zm.) oraz art. 31 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz. U. z 2014r. poz. 715). W § 2 przedmiotowej uchwały Rada Miasta Krakowa uchyliła swoją uchwałę nr XLVIII/602/08 z dnia 9 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokości stypendiów sportowych m. Krakowa dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe wraz z późniejszymi zmieniającymi ją uchwałami nr XCVII/1317/10 z dnia 28 kwietnia 2010r. oraz nr CVI/1625/14 z dnia 21 maja 2014r. Zgodnie natomiast z treścią § 1 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 załącznika do tej uchwały, stypendium sportowe Miasta Krakowa przyznane może być zawodnikowi, który łącznie spełnia następujące warunki: 2) jest członkiem klubu sportowego, którego siedzibą jest Miasto Kraków, 3) posiada aktualną kartę zgłoszenia bądź inny dokument uprawniający do udziału we współzawodnictwie sportowym w okresie pobierania stypendium, 4) w chwili przyznawania stypendium nie ukończył 23 lat życia, z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 4. W myśl ust. 2 § 1 załącznika do uchwały, członek kadry narodowej, będący uczestnikiem igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy może otrzymać stypendium po ukończeniu 23 lat życia, jeżeli zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub Europy, opracowanego przez właściwy Polski Związek Sportowy oraz do udziału w tych zawodach. Z kolei zgodnie § 1 ust. 3 załącznika do w/w uchwały, stypendium może być przyznane również zawodnikowi, który łącznie spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2-4 oraz w roku przyznania stypendium lub w roku poprzednim uzyskał osiągnięcia sportowe określone w ust. 1 pkt 5 odpowiednio w dyscyplinach i konkurencjach nie objętych programem igrzysk olimpijskich. Komisja, o której mowa w § 3 ust. 1, podejmuje decyzję o ilości zawodników objętych stypendium według tego trybu.

Pismem z dnia 29 stycznia 2015r. Wojewoda Małopolski wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 24 września 2014r., domagając się stwierdzenia jej nieważności w części, tj. § 2 uchwały oraz przepisów załącznika do tej uchwały: § 1 ust. 1 pkt 2, 3, 4, ust. 2 i ust. 3 w zakresie słów "łącznie spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2-4 oraz". Zaskarżonej uchwale organ nadzoru zarzucił naruszenie art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 poz. 594 z późn. zm.) w zw. z § 32 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2002r. nr 100, poz. 908), poprzez uchylenie w § 2 zaskarżonej uchwały, uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XLVIII/602/08 z dnia 9 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokości stypendiów sportowych m. Krakowa dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe, oraz uchylenie uchwał zmieniających w/w uchwałę, w sytuacji gdy ustawodawca w § 93 ustawy o sporcie, uchylił z dniem 16 października 2010r. ustawę z dnia 18 stycznia 1996r. o kulturze fizycznej oraz ustawę z dnia 29 lipca 2005r. o sporcie kwalifikowanym, a w konsekwencji z tym samym dniem przestała obowiązywać z mocy prawa uchwała Rady Miasta Krakowa Nr XLVIII/602/08 z dnia 9 lipca 2008r. Wojewoda Małopolski zarzucił również naruszenie art. 31 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz. U. z 2014r. poz. 715) w zw. z art. 94 w zw. z art. 32 Konstytucji RP, poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i nieuprawnione określenie kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymywania stypendiów sportowych, a także jednoczesne go ograniczenie, sprzeczne ponadto z zasadą konstytucyjnej równości wobec prawa.

W ocenie organu nadzoru zapis § 2 zaskarżonej uchwały jest prawnie wadliwy, ponieważ w sytuacji, gdy akt prawa miejscowego wydany został na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie materialnej, która następnie została uchylona, akt ten traci swoją moc obowiązującą. Zasada ta wynika z podustawowego charakteru aktów prawa miejscowego, a jedyny wyjątek od niej wynikać mógłby z wyraźnej treści nowej ustawy przewidującej dalsze obowiązywanie uchwał wydanych na podstawie starej ustawy. Przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie nie zawierają jednak takiego uregulowania, dotyczącego przepisów przejściowych, co oznacza, iż przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie ustawy z dnia 18 stycznia 1996r. o kulturze fizycznej oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o sporcie kwalifikowanym utraciły moc z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. Zdaniem Wojewody Małopolskiego, za takim rozumieniem reguły walidacyjnej przemawia również § 32 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", który z mocy § 143 tego rozporządzenia ma zastosowanie do aktów prawa miejscowego. Zgodnie z brzmieniem powołanego § 32 ust. 1 jeżeli uchyla się ustawę, na podstawie której wydano akt wykonawczy, albo uchyla się przepis ustawy upoważniający do wydania aktu wykonawczego, przyjmuje się, że taki akt wykonawczy traci moc obowiązującą odpowiednio z dniem wejścia w życie ustawy uchylającej albo z dniem wejścia w życie przepisu uchylającego upoważnienie do wydania tego aktu. Organ nadzoru stwierdził, że powyższa regulacja zaskarżonej uchwały stoi również w sprzeczności z art. 94 Konstytucji RP, który określa przesłanki zgodności z prawem aktu wykonawczego, który aby obowiązywał musi spełniać m.in. warunek, iż musi być wydany na podstawie i w celu upoważnienia ustawowego, a jeśli akt nie spełnia tego warunku, to jest aktem sprzecznym z Konstytucją i nie może zostać uznany za akt obowiązujący.

Wojewoda Małopolski wskazał również, że Rada Miasta Krakowa w § 1 załącznika do zaskarżonej uchwały w sposób nieuprawniony, samodzielnie określiła krąg podmiotów uprawnionych do otrzymywania stypendiów sportowych, a także go ograniczyła. W ocenie organu nadzoru, ograniczenie kręgu uprawnionych do stypendiów do zawodników będących członkami klubów sportowych mających siedzibę w Mieście Kraków, określenie górnej granicy wieku zawodników (23 lata z wyjątkami), stanowi naruszenie delegacji ustawowej, a także konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Zdaniem Wojewody Małopolskiego, zapis stanowiący, że osoba fizyczna może otrzymać stypendium jeśli jest członkiem klubu sportowego, którego siedzibą jest miasto Kraków, oznacza, iż Rada pozbawiła prawa do stypendiów sportowych osoby niezrzeszone w żadnym klubie sportowym, które często przecież ponoszą większe ciężary finansowo - organizacyjne w dochodzeniu do sukcesów sportowych, niż zawodnicy zrzeszeni w klubach. W opinii organu nadzoru, takie działanie Rady uznać należy za istotne naruszenie art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie albowiem krąg podmiotów, które będą mogły otrzymać stypendia sportowe został określony przez prawodawcę, a Rada nie może doprecyzować tego kręgu, ani go zmieniać. Wojewoda Małopolski uznał, że także zapis określający górną granicę wieku zawodników (23 lata z wyjątkami) uznać należy za naruszenie delegacji ustawowej i niedozwoloną modyfikację art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie, jak również naruszający zasadę równości wobec prawa, ponieważ w sposób nieuzasadniony eliminuje osoby powyżej 23 roku życia.

Zastrzeżenia organu nadzoru wzbudziła również prawidłowość wypełnienia delegacji ustawowej w zakresie określenia stypendiów sportowych, przy uwzględnieniu znaczenia danego sportu dla Gminy Miasta Kraków. Wydaje się bowiem, że Rada Miasta Krakowa dokonała zrównania wszystkich dyscyplin sportowych dla potrzeb ubiegania się o stypendia, co zdaje się potwierdzać treść § 1 ust. 1 pkt 1 załącznika zaskarżonej uchwały. Przepis ten wskazuje bowiem na jeden z warunków przyznania stypendium, tj. uprawianie dyscypliny sportu objętej systemem współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, nie precyzując zarazem o jakie dyscypliny sportu konkretnie chodzi. Zdaniem Wojewody Małopolskiego, powyższe zdaje się potwierdzać § 3 ust. 1, w ramach którego wskazano na konieczność uwzględniania przy przyznaniu, wstrzymaniu i cofaniu stypendium "znaczenia danej dyscypliny sportowej dla Miasta Krakowa". W związku z powyższym organ nadzoru uważa, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza obowiązujący porządek prawny.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o oddalenie skargi. Za niezasadny Rada Miasta Krakowa uznała zarzut naruszenia prawa w § 2 zaskarżonej uchwały, gdyż utożsamianie przez organ nadzoru aktów prawa miejscowego z aktami wykonawczymi do ustaw jest sprzeczne z art. 92 ust. 1 i art. 94 Konstytucji RP. Opierając się na wybranym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego Rada Miasta Krakowa stwierdziła, że akty prawa miejscowego nie są tożsame z aktami wykonawczymi do ustaw stąd też nie jest uprawnione stosowanie do tych aktów wprost uregulowań odnoszących się do aktów wykonawczych. Zdaniem Rady, potwierdza to także brzmienie § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", gdzie zasady wyrażone w poszczególnych zapisach tego rozporządzenia, nakazano stosować do aktów prawa miejscowego jedynie odpowiednio i tylko o tyle o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. W ocenie Rady, nietrafne jest także powoływanie się przy ocenie ważności uchwały na "Zasady techniki prawodawczej", gdyż są one jedynie zbiorem dyrektyw skierowanych do prawodawcy wskazujących, jak poprawnie wyrażać normy prawne w przepisach prawa i jak je grupować w aktach normatywnych. Natomiast nie służą one ocenie ważności obowiązującego prawa. Rada Miasta Krakowa podniosła, że uchylana w § 2 zaskarżonej uchwały uchwała nr XLVIII/602/08 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokości stypendiów sportowych m. Krakowa dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe podjęta została w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 22 ustawy o kulturze fizycznej, która została uchylona z dniem wejścia w życie ustawy o sporcie, tj. w dniu 16 października 2010r. Rada Miasta stwierdziła, że wejście w życie ustawy o sporcie z zachowaniem ciągłości czasowej spowodowało wprowadzenie identycznej normy kompetencyjnej, w oparciu, o którą możliwe było podjęcie uchwały o takim samym brzmieniu jak uprzednio. Tym samym uprawnione jest, zdaniem Rady, twierdzenie, że dotychczasowa treść normatywna dotycząca kompetencji rady gminy do stanowienia w powyższym zakresie została utrzymana, przy czym jest obecnie wyrażona w nowym przepisie, z zachowaniem ciągłości. Rada Miasta podkreśliła przy tym, że brak jest przepisu prawa, który przewidywałby "automatyczny" skutek w postaci uchylenia aktów prawa miejscowego w powyższych okolicznościach. Rada Miasta Krakowa wskazała również, że wprowadzony zapis § 2 zaskarżonej uchwały ma do spełnienia także ważną funkcję z punktu widzenia przejrzystości i jasności stanowionego prawa względem adresatów norm prawnych, tj. mieszkańców. Wypełnia on bowiem hipotezę § 39 ust. 1 w związku z § 143 "Zasad techniki prawodawczej", zgodnie z którym w przepisie uchylającym należy wyczerpująco, a nie w domyśle, wymienić ustawy lub poszczególne przepisy, które ustawa uchyla.

Za nietrafny Rada Miasta Krakowa uznała również zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 i ust. 3 ustawy o sporcie w zw. z art. 94 w zw. z art. 32 Konstytucji RP. Rada Miasta wskazała, iż w ustawie o sporcie zawarto generalne upoważnienie dla niej do wydania aktu prawa miejscowego. Określa ono w sposób ogólny zakres regulacji, lecz nie przesądza o treści norm, które mają zostać ustanowione. Zdaniem Rady, upoważnienie zawarte w art. 31 ustawy o sporcie nie może być odczytywane jako nakaz podjęcia uchwały w sprawie przyznania stypendiów sportowych wszystkim osobom fizycznym bez względu na spełnianie przez nie jakichkolwiek kryteriów. Rada Miasta Krakowa uważa zatem, że mogła zadecydować o zasadach przyznawania stypendiów sportowych osobom fizycznym biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla Miasta Krakowa oraz osiągnięty przez te osoby wynik sportowy. W opinii Rady Miasta Krakowa, nie jest zatem uprawnione twierdzenie, że zawężenie przez nią kręgu osób uprawnionych do uzyskania stypendium do osób fizycznych będących zawodnikami, zrzeszonymi w klubach sportowych mających siedzibę w Krakowie dyskryminuje pozostałe osoby fizyczne lub narusza art. 32 Konstytucji RP, gdyż kryteria te sformułowane są w sposób generalny i abstrakcyjny oraz dają wyraz okoliczności, iż szczególne znaczenie dla Miasta Krakowa ma sport polegający na uczestniczeniu we współzawodnictwie sportowym przez osoby fizyczne do 23 roku życia, będące członkami krakowskich klubów sportowych uprawiające dyscypliny objęte systemem współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży. Rada Miasta Krakowa zwróciła przy tym uwagę, że zaskarżona uchwała przewiduje liczne przypadki zawodników, których nie dotyczy ograniczenie wieku np. członków kadry narodowej, będących uczestnikami igrzysk olimpijskich, mistrzostw Świata lub mistrzostw Europy, którzy zobowiążą się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do Igrzysk Olimpijskich albo programu przygotowań do mistrzostw Świata lub Europy, opracowanego przez właściwy Polski Związek Sportowy oraz do udziału w tych zawodach; nie dotyczy również tych zawodników uprawiających dyscyplinę objętą systemem współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, będących członkiem klubu sportowego, którego siedzibą jest Miasto Kraków oraz posiadających aktualną kartę zgłoszenia bądź inny dokument uprawniający do udziału we współzawodnictwie sportowym w okresie pobierania stypendium, którzy są objęci programem przygotowań olimpijskich i posiadających kwalifikację olimpijską lub mających realne szansę na uzyskanie kwalifikacji olimpijskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwana dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zatem Sąd rozstrzygając sprawę może oddalić skargę albo uwzględniając skargę na uchwałę stwierdzić jej nieważności w całości lub w części bądź stwierdzić, że została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., zwana dalej u.s.g.), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast według art. 93 ust. 1 tej ustawy, po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowała skarga Wojewody Małopolskiego, wniesiona na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Dokonując oceny dopuszczalności skargi Wojewody Małopolskiego Sąd uznał, że zaskarżona uchwała Rady Miasta Krakowa mieści się w zakresie kognicji organu nadzoru i upłynął wskazany w art. 91 ust. 1 u.s.g. termin 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały, a zatem skarga jest dopuszczalna.

Punktem wyjścia w niniejszej sprawie jest precyzyjne ustalenie przedmiotu zaskarżenia. Ma to istotne znaczenie, gdyż "w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104). Skarżący w niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczynił wskazane konkretnie w samej skardze oraz doprecyzowane następnie na rozprawie przed Sądem części uchwały. W związku z tym w niniejszej sprawie uchwała podlegała merytorycznej kontroli sądowej jedynie w zakwestionowanych przez skarżącego częściach.

Po przeprowadzonej kontroli zaskarżonych części uchwały Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga w całości zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakwestionowane przez skarżącego przepisy uchwały naruszają prawo w stopniu istotnym.

Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 31 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz. U. z 2014r. poz. 715). Uchwała ta reguluje szczegółowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokości stypendiów sportowych Miasta Krakowa, w tym stypendiów olimpijskich, dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. W świetle art. 31 ust. 1 jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Według ust. 2 stypendia lub nagrody dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetu tych jednostek. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy (ust.3).

Uzasadniony jest podniesiony w skardze zarzut, że §2 uchwały wydany został z istotnym naruszeniem prawa. W przepisie tym uchylono wcześniej obowiązującą uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr XLVIII/602/08 z dnia 9 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokości stypendiów sportowych m. Krakowa dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe oraz uchylono uchwały zmieniające w/w uchwałę. Uchylana uchwała wraz z uchwałami ją zmieniającymi, wydana była na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2007r., Nr 226, poz. 1675), która została uchylona z dniem 16 października 2010r. przez art. 93 cytowanej powyżej ustawy o sporcie. Natomiast z §4 zaskarżonej uchwały wynika, że wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2015r. jednak nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2014r. poz. 5684 w dniu 13 października 2014r. Z zestawienia treści §2 i §4 zaskarżonej uchwały z datą jej opublikowania wynika zatem, że uchyla ona poprzednio obowiązującą uchwałę i uchwały ją zmieniające z dniem 1 stycznia 2015r.

Powyższa regulacja zawarta w § 2 zaskarżonej uchwały, dotycząca uchylenia wcześniejszej uchwały i jej zmian, jest nieprawidłowa, gdyż uchyla akty już nieobowiązujące. Konsekwencją podustawowego charakteru aktów prawa miejscowego jest zasada, że akt prawa miejscowego wydany na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie materialnej, która następnie została uchylona, traci swoją moc obowiązującą z chwilą utraty mocy obowiązującej przepisu ustawowego stanowiącego podstawę prawną do jego wydania. Wyjątek od tej zasady mógłby zostać ustanowiony przez samego ustawodawcę mocą wyraźnej ustawowej regulacji w nowej ustawie przewidującej dalsze obowiązywanie uchwał wydanych na podstawie dotychczasowej ustawy, jednakże przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie takiego wyjątku nie przewidują. Wobec zatem braku w ustawie z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie przepisów przejściowych należy uznać, że akty prawa miejscowego wydane na podstawie ustawy z dnia 18 stycznia 1996r. o kulturze fizycznej utraciły moc z dniem wejścia w życie ustawy o sporcie tj. z dniem 16 października 2010r.

Powyższa reguła walidacyjna jest jedną z podstawowych zasad prawidłowej techniki prawodawczej, których przestrzeganie w świetle art. 2 Konstytucji jest wymagane w demokratycznym państwie prawnym. Zasada ta wyrażona została wprost w § 32 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", który z mocy § 143 tego rozporządzenia ma zastosowanie do aktów prawa miejscowego. Zgodnie z brzmieniem powołanego § 32 ust. 1 jeżeli uchyla się ustawę, na podstawie której wydano akt wykonawczy, albo uchyla się przepis ustawy upoważniający do wydania aktu wykonawczego, przyjmuje się, że taki akt wykonawczy traci moc obowiązującą odpowiednio z dniem wejścia w życie ustawy uchylającej albo z dniem wejścia w życie przepisu uchylającego upoważnienie do wydania tego aktu. Trafnie wskazuje organ, że "Zasady techniki prawodawczej" są jedynie zbiorem dyrektyw skierowanych do prawodawcy wskazujących zasady poprawnego stanowienia prawa, jednakże naruszenie zasad prawidłowej techniki prawodawczej powinno być kwalifikowane jako istotne naruszenie prawa, jeśli jest na tyle poważne, że uzasadnia zarzut naruszenia wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego, zawierającej nakaz przestrzegania przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji (por. wyrok TK z dnia 29 października 2003r., K 53/02, OTKA 2003, Nr 8, poz. 83; szerzej m.in. G. Wierczyński, "Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz", Warszawa 2009, s. 5 i n.; S. Wronkowska, "O meandrach skuteczności nowych zasad techniki prawodawczej", Przegląd Legislacyjny 2004, nr 4 S. Wronkowska, "Zasady techniki prawodawczej, czy rzeczywiście luka w prawie", Państwo i Prawo 2005, z. 2).

Powyższa regulacja zaskarżonej uchwały narusza zatem art. 2 Konstytucji RP, a także 94 Konstytucji RP, który przewiduje, że akty prawa miejscowego są wydawane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego. Z dniem 16 października 2010r tj. z dniem wejścia w życie ustawy o sporcie, z mocy prawa utraciły moc obowiązującą wszystkie wydane na jej podstawie akty prawa miejscowego, także zatem uchwała Rady Miasta Krakowa Nr XLVIII/602/08 z dnia 9 lipca 2008r. oraz uchwały ją zmieniające. Niezgodna z prawem jest zatem zawarta w przytoczonym §2 zaskarżonej uchwały regulacja uchylająca te uchwały dopiero z dniem wejścia w życie tej uchwały od dnia 1 stycznia 2015r. Przepis ten uchyla bowiem uchwały już nie obowiązujące w obrocie prawnym, prowadząc do niepewności prawnej co do obowiązywania tych uchwał i daty ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Nie jest więc zasadny argument powoływany przez Radę Miasta Krakowa, że treść § 2 zaskarżonej uchwały ma do spełnienia także ważną funkcję z punktu widzenia przejrzystości i jasności stanowionego prawa względem adresatów norm prawnych, tj. mieszkańców, gdyż wypełnia hipotezę § 39 ust. 1 w związku z § 143 "Zasad techniki prawodawczej", zgodnie z którym w przepisie uchylającym należy wyczerpująco, a nie w domyśle, wymienić ustawy lub poszczególne przepisy, które ustawa uchyla. Przepis §2 zaskarżonej uchwały nie wprowadza przejrzystości i jasności, a przeciwnie – wprowadza dodatkową niejasność i wątpliwość co do tego, od kiedy utraciły moc obowiązującą przepisy uchwał wymienionych w §2. Z mocy regulacji ustawowej nastąpiło to z dniem wejścia w życie ustawy o sporcie czyli z dniem 16 października 2010r., podczas gdy adresaci zaskarżonej uchwały mogliby na podstawie jej §2 odnieść mylne wrażenie, że nastąpiło to dopiero z dniem jej wejścia w życie, czyli z dniem 1 stycznia 2015r. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 listopada 2014r., III SA/Gl 878/14).

Niezasadny jest także powołany przez organ argument, że dotychczasowe uchwały wydane na podstawie poprzedniej ustawy o kulturze fizycznej nie utraciły mocy obowiązującej z chwilą uchylenia tej ustawy ze względu na zasadę ciągłości upoważnień, albowiem w nowej ustawie o sporcie także jest upoważnienie do stanowienia aktów prawa miejscowego dotyczących stypendiów sportowych o treści identycznej z poprzednim. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie nie można odwołać się do zasady ciągłości upoważnień ustawowych, albowiem upoważnienia są treściowo różne. Uchylana w § 2 uchwała nr XLVIII/602/08 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokości stypendiów sportowych m. Krakowa dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe podjęta została w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 22 ustawy o kulturze fizycznej. Upoważnienie to przewidywało, że zawodnicy nieposiadający licencji zawodnika mogą otrzymywać stypendium sportowe za wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym finansowane ze środków budżetu jednostki samorządu terytorialnego oraz że organ jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określa szczegółowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokość stypendiów sportowych, uwzględniając obowiązki zawodnika pobierającego stypendium, skutki ich niewykonywania oraz podstawę i sposób ustalania wysokości stypendium. Natomiast w ustawie o sporcie przepis upoważniający przewiduje, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe oraz dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym. Wbrew twierdzeniom organu, wejście w życie ustawy o sporcie nie spowodowało wprowadzenia identycznej normy kompetencyjnej, w oparciu o którą możliwe było podjęcie uchwały o takim samym brzmieniu jak uprzednio. Nieuzasadnione jest twierdzenie, że dotychczasowa treść normatywna dotycząca kompetencji rady gminy do stanowienia prawa miejscowego w powyższym zakresie została utrzymana i jest obecnie wyrażona w nowym przepisie, z zachowaniem ciągłości. Zestawienie treści tych dwóch przytoczonych upoważnień ustawowych prowadzi bowiem do wniosku, że są to dwa różne upoważnienia ustawowe, powołujące się na różne zasady i kryteria przyznawania stypendiów. Z powodu różnic w treści tych upoważnień ustawowych nie można zatem odnosić do nich zasady ciągłości upoważnień i wywodzić tezy o dalszym obowiązywaniu wcześniejszych aktów podustawowych po uchyleniu ustawy upoważniającej do ich wydania.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać regulację zawartą w §2 zaskarżonej uchwały za niezgodną z art. 2 i art. 94 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z § 32 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2002r. nr 100, poz. 908).

Uzasadniony jest także podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie w związku z art. 94 Konstytucji RP, poprzez przekroczenie delegacji ustawowej. Dokonując merytorycznej oceny legalności zaskarżonych części uchwały należy podkreślić, że upoważnienie ustawowe zawarte w art. 31 ust. 3 cytowanej ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie skonstruowane zostało relatywnie wąsko. Przepis art. 31 ust. 3 w zestawieniu z ust. 1 i 2 określa granice upoważnienia rady gminy do uchwalania aktów prawa miejscowego ustalających zasady przyznawania stypendiów sportowych i nagród. Ustawodawca przewidział mianowicie kompetencję dla rady gminy do ustalania szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość okresowych stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Akty prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji, są aktami wykonawczymi do ustawy, na podstawie której zostały wydane i nie mogą wykraczać poza zakres zawartego w tej ustawie upoważnienia ustawowego. Przyznana organom jednostek samorządu terytorialnego samodzielność prawotwórcza nie oznacza ich autonomii. Przy ustalaniu zasad przyznawania stypendiów sportowych i nagród rada powinna zatem respektować ogólne zasady płynące z ustawy o sporcie. A zatem, zgodnie z przytoczonym powyżej przepisem art. 31 ust. 3 ustawy, rada gminy może regulować szczegółowe zasady przyznawania stypendiów i nagród kierując się wyłącznie przesłankami wskazanymi w tym przepisie, tj. znaczeniem danego sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągniętym wynikiem sportowym. Niedopuszczalne jest wyjście poza te przesłanki ustawowe.

Trafnie zarzucił skarżący, że w § 1 załącznika do zaskarżonej uchwały Rada Miasta Krakowa wprowadziła niedopuszczalne ograniczenie kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymywania stypendiów sportowych poprzez dodatkowe kryteria nieprzewidziane ustawą. Wprowadzono mianowicie ograniczenie kręgu uprawnionych do stypendiów jedynie do zawodników będących członkami klubów sportowych mających siedzibę w Mieście Kraków oraz określono górną granicę wieku zawodników (23 lata z wyjątkami). Taka regulacja, biorąc pod uwagę podustawowy i wykonawczy charakter aktów prawa miejscowego, jest istotnym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stanowi ona bowiem naruszenie delegacji ustawowej, a także konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Przepis przewidujący, że stypendium może otrzymać jedynie osoba fizyczna będąca członkiem klubu sportowego, którego siedzibą jest miasto Kraków (§1 ust. 1 pkt 2 załącznika do uchwały), pozbawia prawa do stypendiów sportowych osoby niezrzeszone w żadnym klubie sportowym, nawet jeśli uprawiają tę samą dyscyplinę sportu i osiągnęły takie same wyniki sportowe jak osoby zrzeszone w klubie. W orzecznictwie podkreśla się, że samo członkostwo w stowarzyszeniu lub klubie sportowym lub trenowanie zawodników klubu sportowego mającego siedzibę na terenie gminy nie może stanowić podstawy do uzyskania (przez członka klubu lub trenera) świadczenia z budżetu gminy, na której terenie klub ten ma swą siedzibę (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 327/07; wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 282/08 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 listopada 2014r., III SA/Gl 878/14). Analogicznie: przepis uzależniający możliwość przyznania stypendium od posiadania dokumentu uprawniającego do udziału we współzawodnictwie sportowym (§1 ust. 1 pkt 3 załącznika do uchwały), pozbawia prawa do stypendiów sportowych osoby takim dokumentem niedysponujące, nawet jeśli uprawiają tę samą dyscyplinę sportu i osiągnęły takie same wyniki sportowe jak osoby zrzeszone w klubie. Ten sam zarzut należy też postawić przepisowi określającemu górną granicę wieku zawodników (§1 ust. 1 pkt 4 załącznika do uchwały), gdyż różnicuje on możliwość ubiegania się o stypendium ze względu na wiek, niezależnie od uprawianej dyscypliny sportu i osiąganych wyników sportowych. Wskazane przepisy wprowadzają zatem kryteria nie mieszczące się w zakresie upoważnienia ustawowego z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, który odwołuje się jedynie do kryteriów znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągniętych wyników sportowych. Takie działanie Rady uznać należy za istotne naruszenie art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie, albowiem doszło do nieuprawnionego zmodyfikowania przez Radę Miasta Krakowa ustawowego kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymywania stypendiów sportowych, do czego Rada nie miała upoważnienia ustawowego. Konsekwencją uznania za niezgodne z prawem wskazanych powyżej kryteriów jest też uznanie, że wykraczający poza dopuszczalny zakres upoważnienia ustawowego jest § 1 ust. 3 załącznika do uchwały w zakresie słów: "łącznie spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2 - 4 oraz". Z tych samych powodów za istotnie naruszającą prawo uznać też należy treść § 1 ust. 2 załącznika do uchwały przewidującą, że "Członek kadry narodowej, będący uczestnikiem igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy może otrzymać stypendium po ukończeniu 23 lat życia, jeżeli zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub Europy, opracowanego przez właściwy Polski Związek Sportowy oraz do udziału w tych zawodach". Odwołuje się on do nieprzewidzianego w ustawie kryterium wieku, wprowadzając równocześnie dodatkowe wymagania niezwiązane z kryteriami wskazanymi w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie.

Treść zakwestionowanych powyżej przepisów dowodzi, że w zaskarżonej uchwale dokonano nieprawidłowej wykładni przewidzianego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie kryterium "znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządowej". Dla potrzeb ubiegania się o stypendia Rada Miasta Krakowa posłużyła się innymi kryteriami niż ustawowe, natomiast pominęła przytoczone kryterium ustawowe rodzaju sportu mającego znaczenie dla danej jednostki samorządowej. Rada Miasta Krakowa nie zróżnicowała dyscyplin sportowych, których uprawianie uznane być mogło za mające znaczenie dla gminy Kraków, do czego zobowiązywało upoważnienie ustawowe z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, lecz posłużyła się sformułowanie zrównującym wszystkie dyscypliny sportowe, w § 1 ust. 1 pkt 1 załącznika zaskarżonej uchwały przewidziano bowiem, że jednym z warunków przyznania stypendium jest uprawianie dyscypliny sportu objętej systemem współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, nie precyzując o jakie dyscypliny sportu konkretnie chodzi. Poddaje to w wątpliwość prawidłowość realizacji przez Radę Miasta Krakowa delegacji ustawowej w zakresie uwzględnienia przy ustalaniu zasad przyznawania stypendiów znaczenia danego sportu dla Gminy Miasta Kraków.

W związku z powyższym należy uznać, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza obowiązujący porządek prawny. Z tego powodu Sąd stwierdził nieważność przytoczonych przepisów wprowadzających niedopuszczalne w świetle ustawy kryteria, tj. § 1 ust. 1 pkt 2, 3, 4, § 1 ust. 3 załącznika do uchwały w zakresie słów: "łącznie spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2 - 4 oraz" oraz §1 ust. 2 tego załącznika.

W zakwestionowanych przepisach doszło do nie znajdującego podstawy prawnej pozbawienia pewnej grupy członków wspólnoty samorządowej możliwości ubiegania się o stypendium sportowe, wykraczającego poza zakres upoważnienia ustawowego. Kreowane przez gminę w drodze uchwały zasady przyznawania stypendiów, jako przepisy wykonawcze wobec ustawy, nie mogą zawężać granic ustawowego upoważnienia gminy. Wskazane powyżej przepisy wykraczają poza zakres upoważnienia i naruszają konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), która wymaga, by zróżnicowanie prawne poszczególnych podmiotów pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w sytuacji tych podmiotów oraz zasadę równości wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, a także zakaz dyskryminacji obywateli przez odmawianie niektórym z nich określonych uprawnień z powodów nieznajdujących podstaw w obowiązujących normach prawnych (art. 32 ust. 2 Konstytucji RP). Przewidziane w uchwale wyłączenia nie znajdują uzasadnienia w wartościach konstytucyjnych i nie mają podstawy ustawowej. Ustawodawca bowiem jasno wskazał, że jedynymi kryteriami ustalania zasad przyznawania stypendiów są znaczenie danego sportu dla jednostki samorządowej oraz osiągnięty wynik sportowy. Odwołując się do nieprzewidzianych ustawą kryteriów Rada Miasta Krakowa przekroczyła granice upoważnienia ustawowego. Sąd uznał je za niezgodne z prawem, gdyż brak jest podstawy prawnej do tego, aby gminne akty prawa miejscowego dyskryminowały pewne kategorie członków wspólnoty samorządowej w dostępie do prawa nabycia stypendium sportowego.

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05,LEX nr 192932). Przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego, będące wynikiem wadliwej wykładni, jak również naruszenie wynikającego z zasady demokratycznego państwa prawnego nakazu przestrzegania przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji, stanowią w ocenie Sądu istotne naruszenia prawa i uzasadniają stwierdzenie nieważności wymienionych powyżej części zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 91 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie wymienionych powyżej części, Sąd nie zastosował art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem zaskarżona uchwała ma charakter aktu prawa miejscowego, nie może zatem do niej znaleźć zastosowania w/w przepis dotyczący wykonalności aktu.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.